หลังจากที่หลานสาวมาพักอยู่ด้วย ทำให้ปาฏิหารย์ต้องตื่นเช้า ลงมาจัดการเรื่องอาหารการกิน
 
           "เอ..จำได้ว่าเคลียร์ชอบอะไรน้า.." ปาฏิหารย์พึมพำเบาๆ
 
           "หนูชอบไข่เจียวใส่ัผักชีเยอะๆค่ะ"
 
           "อ้าว!~ ทำไมตื่นไวจัง" ปาฏิหารย์แทบสะดุ้ง
 
           "ขอโทษค่า ทำอะไรน่ะ หนูช่วยอะไรได้มั้ย?" เคลียร์ถามอย่างกระคือรือร้น
 
           "ไม่มีหรอกจ้ะ ตอนนี้ เคลียร์ต้องไปอาบน้ำ แล้วก็แต่งตัวด้วยนะ"
 
           "เอ๊ะ!~ ใช่ วันนี้ อาติต้องพาหนูไปเที่ยวนะคะ"
 
           "อ๋อ ขอโทษทีจ้ะ โอเคๆ เรากินอะไรกันก่อนแล้วกัน"
 
     หลังจากที่จัดการอะไรต่างๆเสร็จแล้ว ก็ได้เวลาที่จะออกเดินทาง
 
          "อาจำได้ ว่าหนูชอบเล่นรถไฟเหาะ"
 
          "เก่งมากค่ะ อาติจำได้ด้วยเหรอ?" เคลียร์ถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
 
     กว่าจะลงมาจากรถไฟเหาะได้ ใจของปาฏิหารย์ ก็แทบจะลอยไปก้มลงกราบคนควบคุม
 
          "เอื๊อก!~"
 
          "โธ่เอ๊ย อาติคะ ทำเป็นคนแก่ไปได้"
 
          "โห อาไม่ได้เล่นมากี่ีปีแล้ว อึ้ก~! "
 
     หลังจากเดินเล่นกันไปได้พักหนึ่ง
 
         "ฮัลโหล ค่ะ ค่ะ"
 
         "อาติคะ คุณป้าปลายฟ้าจะคุยกับอาค่ะ' เคลียร์ยื่นโทรศัพท์ให้ปาฏิหารย์
 
         "ติเหรอ? นี่พี่เองนะ"
 
         "ครับ พี่ปลายฟ้า"
 
        "ตอนนี้พวกเธอทำอะไรอยู่?"
 
        "ตอนนี้ผมพาเคลียร์แกมาที่สวนสนุกครับ"
 
       "ฟังพี่ดีๆนะ ตอนนี้ เครื่องบิน ที่พ่อกับแม่เคลียร์นั่งไป ตก ตอนนี้กำลังกู้ซาก แต่่ฮ.ตำรวจเยอรมันบินไปดูแ้ล้ว เหลือแต่ซาก...." เสียงของปลายฟ้าสะอึกสะอื้น
 
       ปาฏิหารย์เองก็ช๊อกไม่แพ้กัน ก็พ่อ-แม่ของเคลียร์ เป็นคนที่ดีมาก จนอาจจะดีเกินไปด้วยซ้ำ พวกเค้าช่วยเหลือทุกคนได้เสมอ ตอนที่ปาฏิหารย์แต่งงานกับอิงฟ้า พวกเค้าก็ช่วยเหลือ ทุกอย่างมาตลอด
 
       "ครับ..ผมจะบอกแกเอง" ปาฏิหารย์ลดโทรศัพท์ลง
 
       "มีอะไรเหรอคะ อาิติ?"
 
     ปาฏิหารย์จับไหล่หลานสาวไว้ "อาคิดว่าหนู น่าจะเป็นผู้ใหญ่แล้วนะครับ"
 
       "ทำไมเหรอคะ?"
 
      "ตอนนี้ เครื่องบินของคุณพ่อกับคุณแม่หนู ตก ที่เยอรมันค่ะ"
 
      "คุณพ่อคุณแม่!!!!" จากนั้น น้ำตา ก็มาทำให้ปาฏิหารย์สะเทือนใจอีกครั้ง
 
      "ไม่เป็นไรนะคะ อายังอยู่ ร้องออกมาเถอะ แล้วเรา จะไปหาคุณป้าปลายฟ้ากัน" ปาฏิหารย์กอดหลานสาวเอาไว้แน่น พยายามกลั้นน้ำตา เพื่อปกป้องหลานสาว
 
         หลังจากที่กลับบ้านมา ปาฏิหารย์ เตรียมกระเป๋า เพื่อที่จะไปหาปลายฟ้า
 
      เคลียร์ยังดูโศกเศร้ามาก
 
         "ไปกันเถอะจ้ะ"
 
       ถึงแม้ว่าทรัพย์สิน หรือมรดกอะไรก็ตามแต่ ที่เคลียร์จะได้รับ เพียงผู้เดียว จะมากมายมหาศาลเพียงใด แต่ตอนนี้ ไม่มีใครต้องการมันทั้งนั้น ถ้าเลือกได้ พวกเค้าคงจะยอมสละอะไรก็ได้ ถ้าเกิดมันจะทำให้พ่อกับแม่ที่แสนดีของเคลียร์ กลับมาอีกครั้ง...
 
        รถมาจอดหน้าบ้าน ยามคนเก่าแก่ รับรู้ได้ถึงข่าวร้าย ก็รีบเปิดประตูทันที แล้วกล่าวกับปาฏิหารย์อย่างเป็นกันเองเหมือนเช่นเคย
 
        "น่าสงสารคุณปิ่นนะครับ"
 
       "ครับ พี่ปิ่นดีกับผมมาก พี่บุศด้วย" เหมือนกับยามจะรับรู้ว่าสภาพจิตใจของเคลียร์เป็นอย่างไร เลยเดินถอยออกจากรถ รถเคลื่อนตัวเข้าบ้านไปช้าๆ
 
      ตอนนี้คนในบ้านมาอยู่รวมหน้ากันมากมาย
 
      "นั่นไง ติมาแล้ว" เสียงของญาติๆ พากันชี้ไม้ชี้มือ
 
     ปาฏิหารย์จอดรถ แล้วเดินจูงมือหลานสาวเข้ามาในบ้าน
 
      "สวัสดีครับทุกคน" ปาฏิหารย์ยกมือไหว้
 
      "เป็นยังไงบ้าง พักก่อนนะ" แม่ยายของปาฏิหารย์เดินมาจับแขนปาฏิหารย์
 
      ปาฏิหารย์รู้ว่า ถ้าเกิดปล่อยเคลียร์เอาไว้คนเดียว จะต้องถูกซักถามจากบรรดาผู้ไม่หวังดี ที่คิดถึงแต่เรื่องเงินทองแน่นอน
 
      "นี่ ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะถึงตาปิ่นตายไป ยังไงก็ทิ้งอะไรไว้ตั้งมากมาย"
 
      "แพท ถ้าเกิดเธอคิดได้แค่นี้ ก็ไสหัวไปไกลๆเลย ไป!!!~" ปลายฝันเหลืออด ไล่หลานสาวออกจากบ้านไป
 
         ตอนนี้ปฏิกิริยาตึงเครียด เริ่มคืบคลานเข้ามาในบ้าน ปกติปลายฝันก็เป็นผู้หญิงที่เรียบร้อย มีมารยาท แต่ครั้งนี้ เธอกลับตวาดใส่หลานสาวผู้ไม่รู้จักกาลเทศะ
 
     "หึ!~ นี่ก็คงจะหวังเอาไว้เหมือนกันน่ะสิ" แพทบ่นอยู่คนเดียว เมื่อเ้ดินออกมาจากบ้านแล้ว
 
     "ขอโทษค่ะคุณแม่" ปลายฝันเริ่มมีสติ
 
     "จะขอโทษทำไม ทำแบบนี้น่่ะดีแ้ล้ว ให้มันได้มีกาลเทศะบ้าง เค้าจะได้ไม่ว่าเอา ว่าไม่มีใึีครอบรมสั่งสอน ถ้าเป็นแม่ แม่ก็จะทำแบบที่ลูกทำนั่นแหละ" ท่านผู้หญิงประกายดาวเดินมาจับมือลูกสาว
 
     ตระกูลที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ สืบเชื้อสายมาจากเชื้อเจ้าที่ยิ่งใหญ่ในอดีต จนได้ราชสกุลมา ตกทอดมาถึงรุ่นลูก-หลานไป ดังนั้นเรื่องกิริยามารยาทต้องมาเป็นอันดับแรกเสมอ นี่้ถ้าเกิดมีใครรู้ เรื่องที่เคลียร์หัดกินเหล้า คงต้องพากัน เป็นลม หมดยาดมเป็นโหลก็ได้
 
    "เอาๆ ตอนนี้ พาหลานไปพักก่อนเถอะนะตาติ" ท่านผู้หญิงประกายบอกปาฏิหารย์ เค้าก็ทำตามอย่างว่าง่าย
 
      ปาฏิหารย์ไม่ลืมหยิบเอาไดอารี่ที่อ่านค้างเอาไว้มาด้วย
 
      แม้ว่าเค้าจะรู้ดีอยู่เต็มอก ว่าเวลา ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมเลย ที่จะอ่านไดอารี่ แต่ว่ามันก็อดใจไม่ไหว เปิดอ่านทันที
 
                    'แปลกๆ วันนี้เหมือนพายุจะมา ใจมันหายๆยังไงก็ไม่รู้
                     เอ..จะเป็นอะไรหรือเปล่าน้า สังหรณ์ไม่ดีเลยแฮะ'
 
       ปาฏิหารย์วางไดอารี่ลงอย่างสงบ แล้วหันไปมองหลานสาวอีกครั้ง ตอนนี้เธอหลับไปแล้ว ด้วยความเพลียจากการเสียใจ อีกไม่นาน พวกทำ่ข่าว คงต้องแห่กันมาถึงที่นี่ เค้าไม่อยากปล่อยหลานสาวลงไปข้างล่างเลยจริง....
""
   ""
   ""
   ""
""
""
""
""
""
""

edit @ 2 Oct 2011 03:58:18 by เธอสวยงาม-โลกสวยงาม