AnGlE's TaLe (เสียงจากฟากฟ้า)

posted on 29 Sep 2011 15:58 by homeofheart
            "คุณพ่อขา ทำยังไง ลูกถึงจะไปเป็นดาวได้คะ" เสียงเด็กสาวตัวน้อย ยืนแหงนหน้ามองฟ้า แล้วก็ถามคุณพ่อของเธอ
 
           "เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ลูกก็จะมีปีก แล้วบินไปข้างบนนั้นได้จ้ะ" เสียงคุณพ่อพูดอย่างอ่้อนโยน พลางลูบหัวลูกสาวไปพลาง ในใจก็คิดสงสารลูกน้อย เพราะเธอคงคิดถึงคุณแม่ของเธอ
 
           ค่ำคืนนี้ท้องฟ้างดงาม หมู่ดาวประปรายบนท้องฟ้า เหมือนกับจะมาชุมนุมกัน 
 
       "อิงฟ้า"    เด็กสาวผู้น่าสงสาร เธอต้องสูญเสียคุณแม่ไป ตั้งแต่เธอยังเล็ก 
 
           แม้ว่าเหตุการณ์จะนานมาเป็นสิบปีแล้ว ตอนนี้ เด็กหญิงอิงฟ้า ก็กลายเป็น คุณอิงฟ้า เรื่องความฝันนั้น ก็ต้องลดลงไปตามวัยของเธอ
 
           "ติคะ ตอนเด็กๆ อิงมีความฝัน อยากจะไปอยู่กับคุณแม่นะ"
 
          "เอ..ถ้าเกิดคุณไป แล้วผมจะอยู่กับใครล่ะครับ" ปาฏิหารย์ คู่รักของอิงฟ้า พูดแซวเล่น แต่หลังจากนั้น อิงฟ้า ก็มีัอัน ต้องโบยบินจากปาฏิหารย์จริงๆ ถึงแม้เวลามันจะผ่านมาเป็นปี แต่สำหรับปาฏิหารย์ เวลามันแสนสั้น ที่จะได้ใช้เวลาสุดท้ายที่มี กับคนที่เค้ารัก...
 
          งานศพของอิงฟ้า มีผู้คนมากพอสมควร
 
         "ปาฏิหารย์ ไม่ต้องเสียใจไปนะ อิงเค้าก็ไปสบายแล้วล่ะ" เสียงของใครต่อใครที่พากันปลอบใจเค้า แต่นั่นไม่ได้บรรเทาลงไปเลย เค้ากลับเสียใจมากกว่าเดิมเสียอีก
 
         ใจหนึ่งก็สงสาร ที่สุดที่รัก ต้องทนทรมานกับโรคที่รักษาไม่หาย ต่อให้ทั้งสองคน มีเงินทองมากมายเพียงใด ก็มิอาจยื้อชีวิตของอิงฟ้าได้นานไปกว่านี้
 
         แต่อีกใจก็อยากจะต่อว่า ที่อิงฟ้า จากไปก่อน เค้าพยายามจะตามอิงฟ้าไปให้ได้ไวๆ แต่ก็ติดกับคำสัญญาที่ให้กันไว้
 
         "ติจำไว้นะ อิงจะรอติอยู่ข้างบน ไม่ว่าจะอีกกี่สิบปี แต่ติต้องจำไว้ อย่าคิดสั้นเด็ดขาด ถ้าเกิดติใจร้อน เราจะไม่ได้เจอกันอีกเลย ตลอดกาล..." ปาฏิหารย์จึงระงับเอาไว้ได้
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
       3 ปีที่ผ่านมา เวลามันเดินไปอย่างเชื่องช้า
 
       ผู้คนผ่านเข้ามาในชีวิตมากมายเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีใครที่เข้าใจเค้ามากไปกว่าอิงฟ้าได้เลย
 
       พอถึงเวลานอน ทุกวัน เค้าก็ต้องใช้เวลา ให้เค้าหลับ เพราะภาพของอิงฟ้า มักจะปรากฎตรงหน้าเสมอ
 
       ตื่นเช้ามา เค้าก็ต้องประหลาดใจ เพราะมีจดหมายฉบับนึง ตกอยู่ข้างเตียง
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------      
        "ปาฏิหารย์ที่รัก
 
                         หวังว่าที่รักคงสบายดี ตอนนี้ อิงก็ได้แค่นับถอยหลัง รอเวลาที่จะได้ไปหาคุณแม่แล้วนะ
                          แต่อิงก็ยังเป็นห่วงติอยู่หลายๆเรื่อง อิงกลัวติจะอยู่ยังไง ถ้าเกิดเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
                          เวลาที่เหลือ อิงก็ขอฝากเอาไว้นะคะ
 
                                                                         อิงฟ้า 21/9/2006"
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
         อิงฟ้าเขียนจดหมายเอาไว้เมื่อ 5 ปีที่แล้ว แต่ปาฏิหารย์กลับไม่รู้เรื่องเลยหรือนี่?
 
         "ในห้องหนังสือ ก็น่าจะมีอะไรอีกนี่นา" ปาฏิหารย์วิ่งลงไป เข้าไปในห้องหนังสือ
 
         หนังสือมีมากมายอยู่ท่วมหัว ปาฏิหารย์หยิบหนังสืิอเล่มนั้นเล่มนี้ออกมาเปิดดู จดหมายเป็นสิบฉบับก็ตกลงมา
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------        
       "วันนี้ไม่สบายใจเลย ติไม่ยอมกินยา ขนาดตัวเองเป็นหวัดนะ ดื้อจริง >*<"
 
       "วันนี้ก็เหมือนเิดิม แต่ว่าก็ยังดีใจ ที่ติมาดูแลกัน"
 
       "รักนะคะ ที่รัก ขอบคุณจริงๆ"
 
       "วันนี้อากาศหนาวจัง แต่อิงอบอุ่นมากๆๆๆค่ะ"
 
                                                          ฯลฯ
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
          "โธ่เอ๊ย!~ เด็กโง่" ปาฏิหารย์ยิ้มบางๆออกมา แต่น้ำตามันกลับไม่ฟังคำสั่งเลย...
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

แวะมาขอบคุณสำหรับกำลังใจคร่า

ขอบคุณมากมาย ^^

#3 By CaLL me KALL If you want .... on 2011-09-30 09:59

ดีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เก่งจังเรยopen-mounthed smile

#2 By pae (210.1.31.28) on 2011-09-29 17:12

อั๊ยย่ะ!!! ๕๕

#1 By paping^^* on 2011-09-29 16:54