หลังจากที่หลานสาวมาพักอยู่ด้วย ทำให้ปาฏิหารย์ต้องตื่นเช้า ลงมาจัดการเรื่องอาหารการกิน
 
           "เอ..จำได้ว่าเคลียร์ชอบอะไรน้า.." ปาฏิหารย์พึมพำเบาๆ
 
           "หนูชอบไข่เจียวใส่ัผักชีเยอะๆค่ะ"
 
           "อ้าว!~ ทำไมตื่นไวจัง" ปาฏิหารย์แทบสะดุ้ง
 
           "ขอโทษค่า ทำอะไรน่ะ หนูช่วยอะไรได้มั้ย?" เคลียร์ถามอย่างกระคือรือร้น
 
           "ไม่มีหรอกจ้ะ ตอนนี้ เคลียร์ต้องไปอาบน้ำ แล้วก็แต่งตัวด้วยนะ"
 
           "เอ๊ะ!~ ใช่ วันนี้ อาติต้องพาหนูไปเที่ยวนะคะ"
 
           "อ๋อ ขอโทษทีจ้ะ โอเคๆ เรากินอะไรกันก่อนแล้วกัน"
 
     หลังจากที่จัดการอะไรต่างๆเสร็จแล้ว ก็ได้เวลาที่จะออกเดินทาง
 
          "อาจำได้ ว่าหนูชอบเล่นรถไฟเหาะ"
 
          "เก่งมากค่ะ อาติจำได้ด้วยเหรอ?" เคลียร์ถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
 
     กว่าจะลงมาจากรถไฟเหาะได้ ใจของปาฏิหารย์ ก็แทบจะลอยไปก้มลงกราบคนควบคุม
 
          "เอื๊อก!~"
 
          "โธ่เอ๊ย อาติคะ ทำเป็นคนแก่ไปได้"
 
          "โห อาไม่ได้เล่นมากี่ีปีแล้ว อึ้ก~! "
 
     หลังจากเดินเล่นกันไปได้พักหนึ่ง
 
         "ฮัลโหล ค่ะ ค่ะ"
 
         "อาติคะ คุณป้าปลายฟ้าจะคุยกับอาค่ะ' เคลียร์ยื่นโทรศัพท์ให้ปาฏิหารย์
 
         "ติเหรอ? นี่พี่เองนะ"
 
         "ครับ พี่ปลายฟ้า"
 
        "ตอนนี้พวกเธอทำอะไรอยู่?"
 
        "ตอนนี้ผมพาเคลียร์แกมาที่สวนสนุกครับ"
 
       "ฟังพี่ดีๆนะ ตอนนี้ เครื่องบิน ที่พ่อกับแม่เคลียร์นั่งไป ตก ตอนนี้กำลังกู้ซาก แต่่ฮ.ตำรวจเยอรมันบินไปดูแ้ล้ว เหลือแต่ซาก...." เสียงของปลายฟ้าสะอึกสะอื้น
 
       ปาฏิหารย์เองก็ช๊อกไม่แพ้กัน ก็พ่อ-แม่ของเคลียร์ เป็นคนที่ดีมาก จนอาจจะดีเกินไปด้วยซ้ำ พวกเค้าช่วยเหลือทุกคนได้เสมอ ตอนที่ปาฏิหารย์แต่งงานกับอิงฟ้า พวกเค้าก็ช่วยเหลือ ทุกอย่างมาตลอด
 
       "ครับ..ผมจะบอกแกเอง" ปาฏิหารย์ลดโทรศัพท์ลง
 
       "มีอะไรเหรอคะ อาิติ?"
 
     ปาฏิหารย์จับไหล่หลานสาวไว้ "อาคิดว่าหนู น่าจะเป็นผู้ใหญ่แล้วนะครับ"
 
       "ทำไมเหรอคะ?"
 
      "ตอนนี้ เครื่องบินของคุณพ่อกับคุณแม่หนู ตก ที่เยอรมันค่ะ"
 
      "คุณพ่อคุณแม่!!!!" จากนั้น น้ำตา ก็มาทำให้ปาฏิหารย์สะเทือนใจอีกครั้ง
 
      "ไม่เป็นไรนะคะ อายังอยู่ ร้องออกมาเถอะ แล้วเรา จะไปหาคุณป้าปลายฟ้ากัน" ปาฏิหารย์กอดหลานสาวเอาไว้แน่น พยายามกลั้นน้ำตา เพื่อปกป้องหลานสาว
 
         หลังจากที่กลับบ้านมา ปาฏิหารย์ เตรียมกระเป๋า เพื่อที่จะไปหาปลายฟ้า
 
      เคลียร์ยังดูโศกเศร้ามาก
 
         "ไปกันเถอะจ้ะ"
 
       ถึงแม้ว่าทรัพย์สิน หรือมรดกอะไรก็ตามแต่ ที่เคลียร์จะได้รับ เพียงผู้เดียว จะมากมายมหาศาลเพียงใด แต่ตอนนี้ ไม่มีใครต้องการมันทั้งนั้น ถ้าเลือกได้ พวกเค้าคงจะยอมสละอะไรก็ได้ ถ้าเกิดมันจะทำให้พ่อกับแม่ที่แสนดีของเคลียร์ กลับมาอีกครั้ง...
 
        รถมาจอดหน้าบ้าน ยามคนเก่าแก่ รับรู้ได้ถึงข่าวร้าย ก็รีบเปิดประตูทันที แล้วกล่าวกับปาฏิหารย์อย่างเป็นกันเองเหมือนเช่นเคย
 
        "น่าสงสารคุณปิ่นนะครับ"
 
       "ครับ พี่ปิ่นดีกับผมมาก พี่บุศด้วย" เหมือนกับยามจะรับรู้ว่าสภาพจิตใจของเคลียร์เป็นอย่างไร เลยเดินถอยออกจากรถ รถเคลื่อนตัวเข้าบ้านไปช้าๆ
 
      ตอนนี้คนในบ้านมาอยู่รวมหน้ากันมากมาย
 
      "นั่นไง ติมาแล้ว" เสียงของญาติๆ พากันชี้ไม้ชี้มือ
 
     ปาฏิหารย์จอดรถ แล้วเดินจูงมือหลานสาวเข้ามาในบ้าน
 
      "สวัสดีครับทุกคน" ปาฏิหารย์ยกมือไหว้
 
      "เป็นยังไงบ้าง พักก่อนนะ" แม่ยายของปาฏิหารย์เดินมาจับแขนปาฏิหารย์
 
      ปาฏิหารย์รู้ว่า ถ้าเกิดปล่อยเคลียร์เอาไว้คนเดียว จะต้องถูกซักถามจากบรรดาผู้ไม่หวังดี ที่คิดถึงแต่เรื่องเงินทองแน่นอน
 
      "นี่ ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะถึงตาปิ่นตายไป ยังไงก็ทิ้งอะไรไว้ตั้งมากมาย"
 
      "แพท ถ้าเกิดเธอคิดได้แค่นี้ ก็ไสหัวไปไกลๆเลย ไป!!!~" ปลายฝันเหลืออด ไล่หลานสาวออกจากบ้านไป
 
         ตอนนี้ปฏิกิริยาตึงเครียด เริ่มคืบคลานเข้ามาในบ้าน ปกติปลายฝันก็เป็นผู้หญิงที่เรียบร้อย มีมารยาท แต่ครั้งนี้ เธอกลับตวาดใส่หลานสาวผู้ไม่รู้จักกาลเทศะ
 
     "หึ!~ นี่ก็คงจะหวังเอาไว้เหมือนกันน่ะสิ" แพทบ่นอยู่คนเดียว เมื่อเ้ดินออกมาจากบ้านแล้ว
 
     "ขอโทษค่ะคุณแม่" ปลายฝันเริ่มมีสติ
 
     "จะขอโทษทำไม ทำแบบนี้น่่ะดีแ้ล้ว ให้มันได้มีกาลเทศะบ้าง เค้าจะได้ไม่ว่าเอา ว่าไม่มีใึีครอบรมสั่งสอน ถ้าเป็นแม่ แม่ก็จะทำแบบที่ลูกทำนั่นแหละ" ท่านผู้หญิงประกายดาวเดินมาจับมือลูกสาว
 
     ตระกูลที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ สืบเชื้อสายมาจากเชื้อเจ้าที่ยิ่งใหญ่ในอดีต จนได้ราชสกุลมา ตกทอดมาถึงรุ่นลูก-หลานไป ดังนั้นเรื่องกิริยามารยาทต้องมาเป็นอันดับแรกเสมอ นี่้ถ้าเกิดมีใครรู้ เรื่องที่เคลียร์หัดกินเหล้า คงต้องพากัน เป็นลม หมดยาดมเป็นโหลก็ได้
 
    "เอาๆ ตอนนี้ พาหลานไปพักก่อนเถอะนะตาติ" ท่านผู้หญิงประกายบอกปาฏิหารย์ เค้าก็ทำตามอย่างว่าง่าย
 
      ปาฏิหารย์ไม่ลืมหยิบเอาไดอารี่ที่อ่านค้างเอาไว้มาด้วย
 
      แม้ว่าเค้าจะรู้ดีอยู่เต็มอก ว่าเวลา ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมเลย ที่จะอ่านไดอารี่ แต่ว่ามันก็อดใจไม่ไหว เปิดอ่านทันที
 
                    'แปลกๆ วันนี้เหมือนพายุจะมา ใจมันหายๆยังไงก็ไม่รู้
                     เอ..จะเป็นอะไรหรือเปล่าน้า สังหรณ์ไม่ดีเลยแฮะ'
 
       ปาฏิหารย์วางไดอารี่ลงอย่างสงบ แล้วหันไปมองหลานสาวอีกครั้ง ตอนนี้เธอหลับไปแล้ว ด้วยความเพลียจากการเสียใจ อีกไม่นาน พวกทำ่ข่าว คงต้องแห่กันมาถึงที่นี่ เค้าไม่อยากปล่อยหลานสาวลงไปข้างล่างเลยจริง....
""
   ""
   ""
   ""
""
""
""
""
""
""

edit @ 2 Oct 2011 03:58:18 by เธอสวยงาม-โลกสวยงาม

AnGlE'TaLe (กำหนดจากฟากฟ้า)

posted on 30 Sep 2011 15:20 by homeofheart
            ปาฏิหารย์ดีใจมาก ที่อิงฟ้า เป็นห่วงกันมากมายขนาดนี้ ถึงแม้เธอป่วยอยู่ แต่ว่าเธอก็ไม่ได้ลดความห่วงใยให้ลดไปเลย
 
            3 สัปดาห์แล้ว ที่ปาฏิหารย์ เข้าไปอยู่ในห้องหนังสือนั่น
 
            "นี่ จำได้หรือเปล่า ร้านที่เราไปกินกัน วันเกิดเคลียร์ำไง" ข้อความในจดหมาย เขียนเอาไว้
 
            ป่านนี้หลานสะใภ้ของเค้า คงจะเป็นสาวแล้ว เพราะไปเรียนที่ต่างประเทศก็นาน
 
            อันที่จริง เรียกว่าหลานก็จริง แต่ว่าอายุห่างกันแค่ไม่กี่ปีเท่านั้น
 
            เคลียร์คือลูกสาวของพี่ชายอิงฟ้า ที่อายุห่างกับเธอ 15 ปี
 
            "อยากให้ติไปลองกินอีกนะ เพราะบรรยากาศมันโรแมนติกจัง ช่วงนี้อากาศหนาว มันน่ารัก"
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
            วันนี้ วันเวลาช่วงเดียวกับเมื่อ 4 ปี่แล้ว ตามที่ในจดหมายฉบับล่าสุดที่ได้อ่าน
 
            อากาศดี ลมหนาวมาแล้ว แดดไม่มี ปาฏิหารย์เดินไปตามทางของสวนสาธารณะ
 
      ผู้คน มาก มาย แต่ ในใจ ของ เค้า ว่าง เปล่า
 
      ลมหนาวพัดกระแทกหน้าเค้า แล้วก็ผ่านไป...
 
            ถึงจะบอกว่าเค้าไม่เหงา เพราะเค้ามีอิงฟ้า แต่ในใจลึกๆ เค้าเองก็อยากจะกอดใครสักคนในตอนนี้บ้าง
 
            แต่ พอเข้าไปถึงในร้าน ก็ปรากฎว่าเจอกับ
 
            "อ้าว คุณอาติ" เคลียร์นั่นเอง
 
           "หนูเคลียร์ ไปไหนมาครับ" ปาฏิหารย์ออกทางประหลาดใจที่เจอหลานสาวแถวนี้
 
           "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ขับรถผ่านมา"
 
           "ครับๆๆๆ" ปาฏิหารย์ถือวิสาสะนั่งร่วมโต๊ะกับเคลียร์...
 
       ทั้งสองคนคุยกันเรื่องจิปาถะทั่วไป แต่ปาฏิหารย์สังเกตุว่าเคลียร์ดูเศร้าลงไป
 
           "เคลียร์เป็นอะไรเหรอ บอกผมหน่อยสิ"
 
       เคลียร์เห็นว่าปาฏิหารย์จับได้ เลยคลายความเกร็งลงไป "แฟนหนู เค้าไปมีแฟนใหม่ค่ะ"
 
           "หา...หนูเคลียร์ไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" ปาฏิหารย์ประหลาดใจอย่างมาก
 
           "ตั้งแต่อยู่นิวยอร์คแล้วล่่ะค่ะ พอกลับไทย ก็ยังคบกันอยู่ จนวันนั้น หนูไปหาที่บ้าน กะว่าจะเซอร์ไพรส์ ไปเจอมันนอนกับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ ก็เลย...."
 
          "ไม่เ้ป็นไรๆ พอแล้ว ถ้ามันเจ็บมาก หนูก็อย่าเล่าเลย"
 
          "คืนนี้ขอเคลียร์พักที่นี่นะคะ"
 
              ปาฏิหารย์ดูนาฬิกา แล้วก็คิดไตร่ตรอง
 
              ทั้งสองคุยกันจนเ้กือบ 5 ทุ่ม ปาฏิหารย์ก็เลยตัดสินใจ ให้เคลียร์ไปพักที่บ้านได้
 
          "ครับ ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะไปส่งแกเองครับ ไม่ต้องห่วง" ปาฏิหารย์รายงานกับพ่อของเคลียร์เรียบร้อย
 
          "หนูเคลียร์เปลี่ยนไปมากเลยนะครับเนี่ย หัดกินเหล้าด้วย"
 
          "กินมาตั้งแต่ไปอยู่นิวยอร์คแล้วค่ะ ตอนแรกก็เ้ข้าสังคม นี่เพิ่งกินครั้งที่สองนะคะ"
 
          "เอาๆๆ ตามสบายนะครับ ผมขอไปนอนก่อน"
 
          "อาติขา อยู่เป็นเพื่อนหนูก่อนนะ ตอนนี้หนูไม่มีใครจริงๆ" เสียงอ้อนวอน ที่ปาฏิหารย์ไม่เคยเอาชนะได้เลย
 
         "ครับ มา ผมอยู่เป็นเพื่อนเอง" ปาฏิหารย์สงสารหลานสาว
 
         "ทำไมคะ ทำไมเค้าถึงไปจากหนู หนูไม่ดียังไง" ปาฏิหารย์คิดว่าเคลียร์อาจจะเมา
 
         "ไม่นี่ ผมรู้จักหนูมาเป็น 10 ปีแล้วน้า"'
 
         "ใช่ค่ะ ตอนนั้น ตอนที่หนูยังเรียนอยู่ ม.ต้น อาติก็เคยพาเคลียร์ไปเที่ยวด้วยนี่นา..."
 
         "ครับ"
 
         "ตอนนั้น หนูแฮปปี้มากๆๆนะคะ อาติไปเป็นเพื่อนเคลียร์อีกนะคะ" เคลียร์พูด แล้วก็เกาะแขนปาฏิหารย์
 
         "เอ..เอาไว้เคลียร์ว่างๆ แ้ล้วผมจะพาำไปนะ"
 
          "พรุ่งนี้เลยนะคะ" เคลียร์เกาะแขนปาฏิหารย์้เอาไว้
 
         "เอ..พรุ่งนี้เลยเหรอ?"
 
         "นะคะๆๆๆๆ อาติพาเคลียร์ไปนะ"
 
    ในที่สุด ปาฏิหารย์ก็ต้องยอมจนได้
 
        "เอาล่ะๆ ยอมแล้วๆๆ ไปๆๆๆ แต่ตอนนี้ ดึกแ้ล้ว หนูต้องนอนก่อนนะ" เคลียร์ล้มนอนลงอย่างว่าง่าย ปาฏิหารย์นึกขำ กับท่าทางที่เหมือนเด็กๆ ที่ซุกซนไม่มีผิด
 
       หลังจากที่จัดการกับหลานสาวจอมซนไปแล้ว ปาฏิหารย์ก็เข้าไปที่ห้องหนังสือ เพื่อไปอ่านไดอารี่ ที่อิงฟ้าเขียนเอาไว้ เมื่อหลายปีที่แล้ว จนเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเธอเสียชีวิตไป
 
      "นี่ ตอนนี้อิงก็ไม่รู้ ว่าถ้าเกิดเราเกิดตายจากกันขึ้นมา ติจะอยู่กับใคร...." เนื้อหาในไดอารี่นั้น กินใจปาฏิหารย์อยู่เสมอมา ทุกหยาดหยด ตัวอักษรทุกตัว ปาฏิหารย์จดจำเอาไว้ได้เสมอ
 
      เหมือนกับเด็กๆ ที่ยังไม่อยากเปิดกล่องของขวัญที่ได้มา ปาฏิหารย์อดใจ ปิดไดอารี่สีเทานั้นลง แล้วก็จัดไดอารี่เหล่านั้น ให้เป็นระเบียบ แล้วก็ปิดไฟห้องหนังสือ
 
                   เอาน่ะ..อย่างน้อย เค้าก็มีเป้าหมายในชีวิตแล้ว....   
 
         นอนหลับน่ะหรือ มันคือการพักผ่อน...
 
 
         นี่ก็เป็นอีกครั้ง ที่ผมฟังเพลง แล้วหัวใจมันว้าวุ่น
 
                                               ใช่ นอนหลับน่ะหรือคือการพักผ่อน
 
         นี่กี่วินาที กี่นาที กี่ชั่วโมงแ้ล้ว ที่ผมตกอยู่ในภวังค์นี้
 
                                                ทำไมล่ะ ก็ผมเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าผมเสียใจ
 
         เจ็บแล้วจำเป็นคน เจ็บแล้วทนเป็นควาย 
 
                                                 สัจธรรมแบบนี้ ใครก็ได้ยิน
 
         แต่ืำทำไมผมลืมไม่ลงล่ะ?
 
 

edit @ 30 Sep 2011 13:26:00 by เธอสวยงาม-โลกสวยงาม

นิยามรัก

posted on 30 Sep 2011 12:40 by homeofheart
            ฉันเพิ่งเ้ข้าใจ ความรัก ว่าเป็นอย่างไร
          ฉันเพิ่งเ้ข้าใจ ความหมาย ที่มี
            เพราะฉันได้ลองเรียนรู้ ว่ามันมีแต่.....
  --------------------------------------------------------------
          เสียงเพลง "นิยามรัก" ลอยไป-มาอยู่ทั่วห้อง ผมนั่งฟัง พร้อมกับความรู้สึกว้าวุ่น-สับสน-วุ่นวายอยู่ในหัวใจ
 
          หลายคน พูดถึงนิยามความรักกันไว้มากมาย ตามแบบฉบับของตัวเอง
 
          ร้อยใจ-ก็ร้อยทาง
 
          "ความรักก็เหมือนกับบทเพลงที่เราฟังกันนั่นแหละ"
 
          "ความรักเหมือนกับเล่นหุ้นแหละ ต้องจับตาให้ดี"
 
         "ความรักก็เหมือนกับดอกกุหลาบ มีทุกข์-ขื่นขมปนกันไป"
 
         แต่ตอนนี้ ตัวผมเอง กลับเจอแต่ความว่างเปล่า
 
         แล้ววัน-เวลา ที่ผ่านมา ผมกับเค้า เราเป็นอะไรกันเหรอ?
 
         หรือว่ารักของเรา เป็นแค่บทเพลงห่วยๆเพลงนึง...

ลืม

posted on 30 Sep 2011 11:47 by homeofheart
         เธอ...จำได้ไหม?
 
                                                 วันนั้น เราสองคน รักกันมากมายขนาดไหน
 
        เธอ...จำคำสัญญาของเราได้หรือเปล่า?
 
                                                   ที่จะรัก และจะใจเย็นต่อกันให้มากๆ
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------           
     แต่ วันนี้
 
                เธอ...กลับเดินจากไป เหมือนคนไม่รู้จักกัน
 
                                                คนรักกัน เวลารัก ก็รักกันจนซึ้งใจ
 
        แต่ พอ ถึง วันลา เธอ กลับ  เดิน จากไป เหมือนคนไม่รู้จักกัน
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------       
                                       วันนี้ วันไหน วินาทีต่อไป มันก็คงไม่มีความหมาย
 
         เพราะ วันนี้ ฉัน อยู่ อย่าง เลื่อน ลอย
 
                                                เพราะ คน ที่ ฉัน รัก เหมือนกับ หัวใ จ ของฉัน
 
         ก็ หลุด ลอยไป แล้ว...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                     ถึง บอก อะไรไป
 
                    ต่อ ให้ หา เหตุผล ที่ ดี ดี ต่างๆ
 
                    เธอ ก็ ขอ ลา อยู่ดี....
 
         ฉัน จะ ไม่ ขอ อวย พร อะไร หรอกนะ
 
         และ อย่ามา คิด ว่า ฉัน แสน ดี อะไรมากมาย
 
         ฉัน คน นี้ ก็ คน
 
          ฉัน เสียใจมาก....